خاقانی_طبع

طَبْعِ تو، دَم‌ساز نیست...

عاشِقِ دِل‌سوز را...

خویِ تو، یاری‌گَر است...

یارِ بَدآموز را...

دَست‌ِ خوشِ تو، مَنَم...

دَستِ جَفا، بَرگُشایْ...

بَر دِلِ مَن، بَرگُمار...

تیرِ جِگَردوز را...

اَز پِیِ آن...

را کِه شَب، پَردهٔ رازِ مَن است...

خواهَم...

کز دودِ دِل...

پَرده کُنَم، روز را...

لیک زِ بیمِ رَقیب...

وَز پِیِ نَفیِ گُمان...

راهِ بُرون، بَسته‌اَم...

آهِ دَرون‌سوز را...

دِل...

چِه شِناسَد کِه چیست...

قِیمَتِ سودایِ تو؟

قَدْرْ...

چِه دانَد صَدَف...

دُرِّ شَبْ ‌اَفروز را؟

گَر اَثَرِ رویِ تو...

سویِ گُلِستان رَسَد...

بادِ صَبا...

رَد کُنَد...

تُحفِهٔ نوروز را...

دَست‌ِ خوشِ تو، مَنَم...

دَستِ جَفا، بَرگُشایْ...

بَر دِلِ مَن، بَرگُمار...

تیرِ جِگَردوز را...