Rozpadam się

Jak opisać to, czego nikt nie wyjaśni?

Krzyczę z całych sił, lecz nikt mnie nie słyszy.

Coś wyraźnie psuje się dziś we mnie,

Jakby świat się zawalił bezpowrotnie.

Patrzę w swoje odbicie i dobrze wiem —

Nie dostrzeżesz infekcji, którą stałem się.

Powiedz, czy widzisz to tak jak ja?

Blizny ukryte głęboko w duszy.

Rozrywam każdy stary szew,

Gubię siebie, patrząc jak spływa krew...

Wszystko się rozpada,

Lecę bez końca w dół.

Wszystko się rozpada,

Pożera od środka mnie ból.

To nie przemija,

Nigdy z tym nie wygram...

Wszystko się rozpada,

Tak jak ja!

Wszystko się rozpada,

Tak jak ja!

Bezwartościowy, nie znajduję sensu.

Nie widzę przyszłości — tylko pustkę i lęk.

Może to przez wadliwy kod DNA,

Mój umysł eksploduje, rozsypie się świat.

Łatwo zgubić życia dalszy sens,

Gdy każdy oddech tylko rani cię.

Mury wzniosłem, żeby chronić się,

Wyryłem na nich własne imię.

Jeśli jestem ogniem — czemu czuję chłód?

Jeśli znam odpowiedź — czemu brak mi słów?

Błagam o zmianę, lecz nie ruszam się w przód,

Zagubiony szukam wczorajszych dróg.

Zdejmij ze mnie ciężar nieodkupionych win,

Choć do zachodu słońca pozwól normalnie żyć.

Wszystko się rozpada,

Lecę bez końca w dół.

Wszystko się rozpada,

Pożera od środka mnie ból.

To nie przemija,

Nigdy z tym nie wygram...

Wszystko się rozpada,

Tak jak ja!

Patrzę w swoje odbicie.

Wiem, że tego nie dostrzegasz.

Lecz to naprawdę we mnie trwa.

Ta infekcja... to wciąż ja.

Nie chcę już przebaczenia,

Chcę zakończyć ten stan.

Już przestałem walczyć,

Zburzyłem własny świat.

Nie byłem ogniem, nie byłem winą,

Nie byłem kluczem ani przyczyną.

Czy gdzieś czeka na mnie nowy świt?

Czy ktoś poprowadzi mnie przez jego mgły?

W mroku nie widzę już nic,

Rozpadam się, by przestać śnić.

Wszystko się rozpada,

Lecę bez końca w dół (bez końca w dół).

Wszystko się rozpada,

Pożera od środka mnie ból (od środka ból).

To nie przemija,

Nigdy z tym nie wygram...

Wszystko się rozpada,

Tak jak ja!